"W nowej rzeczywistości - w jakiej znalazł sie nasz bogobojny i oddany tradycji naszych ojców i dziadów naród - mój odpowiedzialny zawód cenzora obyczajowego i strażnika moralności nabrał nowego wyrazu.
Zagrożenie pogaństwem, chcącym zalać nasz kraj pod fałszywym szyldem zjednoczonej europy, zbierało i zbiera swoje żniwo wśród elementu nizin społecznych naszego prawego społeczeństwa.
Jego zjadliwość i podstępność jest obecnie nieporównywalnie większa niż kiedyś.
Ofiary są coraz młodsze i słabsze.
Jednym z najbardziej drastycznych przykładów jest materiał wizualno-dźwiękowy przygotowany i sprzedawany przez czterech wyrostków z Przysuchy.
Nazwa ich duchowego bractwa kryje się pod ciągiem tajemniczych literopodobnych krwawych symboli, które dają sie odczytać prawdopodobnie tylko wtajemniczonym.
Anglojęzyczny tytuł - tłumaczony jako "Koniec (Skraj) jej egzystencji (lub drogi czy życia)" - ilustruje zdjęcie przemiłej staruszki, z radością wyczekującej nadejścia Pana i pójścia do Nieba.
Troskliwa opieka, jaką jest otoczona, nie rekompensuje smutku na jej twarzy, który być może (z pewnością) jest wynikiem troski o dalszy los jej dzieci.
A ci jej chłopcy beztrosko zamieszczają obok jej zdjęcia - swoje.
Ubrani na nim na czarno, jak na pogrzeb, zdają się cieszyć i czekać na śmierć tej kobiety.
Niby dwóch z nich przypomina ślepców szukających prawej drogi, jednak dwóch innych - ze złowieszczym uśmiechem na bladych licach i symbolicznym ułożeniem rąk i dłoni na swoim ciele - zdaje się nie tolerować żadnych oznak okazywania uczuć i srogo karać odstępstwa od obowiązujących reguł.
A to dopiero początek.
Szatan, którym są opętani, daje dobitnie o sobie znać, gdy włączymy kasetę magnetofonową.
Potworny kakofoniczny bełkot wylewa się na głowę słuchacza, nużając go w perwersji, ohydztwie, okropnościach i opętańczym kulcie śmierci.
Moje pierwsze odczucia spowodowały gwałtowne torsje na mój przenośny klęcznik i miseczkę z grochem.
Jak mawiał mistrz tolerancji moralnej - Śnięty Hipokrycjusz z Las Vegas:

"Kocham szelest traw w porannej bryzie,
kląskanie ptactwa, kumkanie żab;
Balsamem dla mej duszy jest bzykot muszki, terkot kaczuszki,
burczenie brzuszki, swędzenie nóżki a i monolog papużki.
Radością napełnia me serce dzwonów bicie, chórów śpiew,
nawet ludzki piard, to nie żart!
Ale nie, kurwa, Death metal!"

Ci młodociani przestępcy są chorzy i konieczna jest im kuratela, a nawet czasowe ubezwłasnowolnienie.
Nikt mi przecież nie powie, że normalne jest takie śpiewanie:

"(...) Wąchając jej wilgotną cipę,
zaspokajam się jej świeżym zapachem;
Całując jej zimne, fioletowe usta,
Wyciągałem wnętrzności z jej brzucha (...)".

Ci bandyci są nieuleczalnie niebezpieczni, co gorsza, są świadomi tego zła, które wyrządzają.
Ryczą przecież:

"(...) Rzeź ta czyni spustoszenie w twym umyśle (...)".

I chełpią się tym, że ktoś tam porównuje ich do Brutal Truth, Cryptopsy czy Deranged (Boże, co to za idiotyczne nazwy!).
Ale najgorsze jest to, że oni zaczęli pokazywać siebie i to, co potrafią, publicznie!
Moje posłannictwo wymaga ode mnie i takich poświęceń.
Udało mi się dostać na jeden z takich tajnych sabatów w Warszawie.
Reakcja otumanionej alkoholem, narkotykami, świńskimi rozmowami grupki kompletnie zagubionej młodzieży była przerażająco euforystyczna, gdy wspomniani czterej młodzieńcy rzucali się po scenie w drgawkach.
Omal nie doszło do zbiorowej orgii, gdy bractwo odegrało kompozycję "Chaos A.D." (chyba miał na myśli "Refuse", baran - przyp. Eksc.Biskupa d/s Niemoralności) nikomu nieznanej Sepultury.
Tego nie można dłużej tolerować!
Rodzice, politycy, nauczyciele, katecheci!
Wprowadźmy zakazy, anatemy, karajmy śmiercią za każdorazową obrazę moralności!
Mnie wystarczyło posłuchać raz wspomnianej kasety, by już z resztek mebli zbudować przenośną szubienicę i mini-gilotynkę.
Nie czekajmy dłużej, aż nasz piękny bogobojny naród zarazi się bakcylem zła, ciemności i śmierci!
Zademonstrujmy nasze bezgraniczne oddanie wartościom moralnym i nie oszczędzajmy nikogo, nawet własnych dzieci, a co dopiero cudzych!
Bądźmy czujni, bowiem nasz wspólny wróg jest inteligentmy, potrafi mydlić oczy.
Tę kasetę też kończy taki podejrzanie miły utwór.
Słychać na nim naturę, słońce, życie, ptaki, wiatr. Jest nawet człowiek, który coś pałaszuje z nieprawdopodobnym smakiem. Co on tak pałaszuje?
A może on...
Może to jest...
Nie, to chyba nie jest...
Boże, nieeee..."

Brat Tomasz

((od redakcji: REINFECTION, c/o Rudolph/Młody, ul.Hubala 29/7, 26-400 Przysucha))
 

/wersety pochodzą z tomiku "Ryłkołak" - "Morbid Noizz" nr ?/1998r./